En Yakin Arkadasim Bir Deli

Gözümü acip tavana dikeli kac dakika olmustu bilmiyorum. Bir sey yapmam gerekiyordu. Tavana bakmayi kesmeliydim en azindan. Yapacak bir sey bulamayip paniklemeyeyim diye, tavana bakiyor olmaya siginamazdim. Tavana bakmak bir is olamazdi. Mesaisi belirsizdi. Maasi yoktu. Kendimi daha fazla kandiramazdim. Gercek bir is yapmaliydim. Kalkip evdeki cöpleri toplayip posetledim. Daha da ileri gidip cöpleri konteynira atma karari aldim. Sonra en olmayacak sey oldu. Disari ciktim. Yatarken giydigim tisörtlerin yakasi kesiktir. Sortlarim da delik. Seviyorum o hallerini. Öyle ciktim. Cöpü atarken elim pislendi. Yürü dedim. Sakin ol. Nefes al. Bir anlami olmaliydi. Hepsini alt alta koydugumda bütün huzursuzlugun bir anlami olmaliydi. Ya da huzur icin anlami bulmak zorundaydim. Ya da henüz hicbiri aklima gelmemisti. Sadece bir sebebi olmali diye düsündüm. Eve döndügümde gözlerimi yine bir yere dikmis bakiyordum. Bu kez monitöre... Yazmaya baslamistim. Ich weiss nicht, wie viele Minuten vergangen sind, seitdem ich die Decke anstarrte. Ich musste etwas tun. Ich hätte zumindest aufhören müssen, die Decke anzustarren...