Kar Suyu Gibi Akar Gideriz

Ölümün eli kulagindayken anlam anlamsizlasiyor. Her seye iyi gelen, her seyi sagaltan bir zaman var mi Kendinden baskasina zaman yetirecek gücte bir Kronos Ekseni egik dünyanin isikla kovalamacasi durmaksizin sürüyor. Mevsimler degisiyor Babam ölümü doguramiyordu. Aksam olmasindan korkuyordu, gece olmasindan korkuyordu. Uykudan korkuyordu. Gece uyursa bir daha uyanamayacagindan korkuyordu. Icindeki sikinti Minervanin baykusu gibi gün batarken ortaya cikip hizli hizli kanat cirpiyordu. Cocuklari analardan, babalardan; yaslilari da cocuklarindan kurtarmali. Kim kimin yikimi Ne hayatta kalmanin kurtulus ne ölmenin care oldugu benzersiz bir anlati bu. Yolun sonuna varmadikca hakkinda hicbir sey bilinemeyecek bir öykü olarak hayat, geride kalanlarin belleginde tava dökülmedikce adi konmayacak bir sir olarak ölüm Öykülenmeyi hak etmek icin kendi varlik sebebinden fazlasina gereksinmeyen insanlarin hayatlarini tüm o yalinkat parlakligi icinde anlatiyor Hatice Aydogdu. Gündelik olanin icindeki öyküyü bulup cikarmiyor, tersine, gündelik olani öykü katina yükseltiyor. Hayatin o katmerli dolambacina bazen tutkulu, bazen sakingan, bazen istahli, kimi zaman da yetingen bir dürtüyle yol veren bütün isaretleri tek tek seciyor. Tüm etkilerin kavsaginda, tüm etkilere acik olmaktan, sadece ondan medet umuyor. Sözün özü, hayatin yükünü ayri, darasini ayri tartiyor elinizdeki kitap.