Saray ve Sürgün

Sonu adim adim yaklasan bir imparatorluk... Siyasal calkantilarla bogusan bir baskent... Iceride ve disarida bir kiyamet kopmus gidiyor. Istanbul, dünyada gözler üzerine cevrilmis bir baskent. O baskentin kalbi, atan nabzi, Sultan II. Abdülhamid. Kendisine özgü kisiligi, yönetim tarzi ile ilgi odagi. Yildiz Sarayi... Bütün gücler kadar meselelerin toplandigi ana mekan. Diger yandan propagandanin bir güc olarak öne ciktigi bir devir. Ve bu devrin önemli cehrelerinden birisi Nazif Sururi. Propaganda Naziri olarak görülen, jurnal, hafiye kavramlarinin etrafinda döndügü bir canli tanik. Nazif Sururi yillar sonra anilarini kaleme aldi; II. Abdülhamid ve dönemini kendisine göre degerlendirdi. Elestiriler yöneltti, yorumlarda bulundu. Iste 1930larda tefrika edilen bu taniklik, titiz bir editörlük sürecinin sonunda, ayrintili bir giris, aciklama ve notlarla günün okuruna sunuluyor. Osmanlinin her yönden tartismali bir dönemi ve onun bas aktörlerinden II. Abdülhamid i bir de bu gözle görüyoruz.